मृत्युको चेतना

हजुर, जब एक्कासि मृत्युको चेतना जागरूक हुन्छ,

द्वन्द्वहरू सबै बन्द हुन्छन्, जताततै शान्ति फैलिन्छ,
निद्रा, जो गहिरो सम्बन्ध जस्तै चीर छ, अहो, मृत्यु !
अनन्त छ– आत्मीय यात्रा, एक विशाल पुलसरी ।

 बुद्धिमान् उनै हुन्, ज–जसले
    कलात्मक रूपमा जीवन बुझेर जिउन जान्दछन्,
    जब जब नश्वर पीडा र मानवीय सम्बन्धहरू 
    मृत्युको मुठ्ठीमा लोप हुन्छन्,
    दुःखहरू क्षीण हुन्छन्, एक नयाँ आनन्दले 
    अनन्तकालतिर स्थायी यात्रा गर्दछ ।

जब आत्माले, सत्यको यात्रामा, सार पत्ता लाउँछ,
कथाहरू खुल्दै आउँछन्, भयहरू भाग्छन्,
मृत्यु आफैं मर्छ, कुनै नश्वर पीडा बाँकी रहँदैनन्,
प्रज्ञा त सबैलाई थाहा हुन्छ,
शरीर साधन साबित हुन्छ 
भाग्यको बन्धनमा परेको मान्छेले
मात्र मायाको कोमल स्पर्शमा
मृत्युलाई अँगाल्नु पर्छ,
गोधूलिको शान्त सन्ध्यालाई जसरी ।