गर्भाशय

अक्सर कविताका नदी बगाएर 

कवि, कविता लेख्छ
म कविको समीपमा जिन्दगी पस्कन्छु
मेरो जिन्दगीलाई घृणा गर्दै
कवि घृणित जिन्दगीको कविता लेख्छ ।
    थाहा छैन मलाई 
    मेरो जिन्दगी कति पटक मरिसक्यो ?
    मलाई औला ठड्याइ“
    गलहत्याउने तिम्रो नालायक समाज
    पुरुषवादी चिन्तनले थलिएको तिम्रो परम्परा
    मेरो टाउको बेचेर 
    वैदेशिक अनुदान थापी 
    मै माथि शासन थोपर्छौ किन ?
मलाई गाउन देऊ जिन्दगीको गीत 
मलाई लेख्न देऊ खुल्ला आकाशको कविता
पिँजडाभित्रको पक्षीजस्तो
म कुँजिन चाहन्न 
म चँुडाउने छु तिम्रो पिँजडा
र उड्नेछु माथि माथि आकाशमा
बादलका मुस्लासँग प्रतिवाद गर्दै ।
    जिन्दगी तिमीले दिइएको दाइजो हैन
    मलाई दास नठान
    म दासत्व स्वीकारेर
    मौन बस्न सक्तिनँ 
    समय फुत्किसक्यो तिम्रो हातबाट
    सायद, अहंकार ढल्यो तिम्रो मस्तिष्कबाट 
    म स्वतन्त्रताको बर्की ओढेर 
    समानताको ढोल बजाउँदैछु 
    मुक्तिको मादल नजिकै राख 
    म मुक्तिको मादल बजाउने छु ।
म चुनौती दिँदैछु
ओ, एकल पुरुष !
सृष्टि गरेर देखाऊ 
तिमीसँग गर्भाशय छ त ?